Narsisten Sonra: Milyonlarca Farkındalığın Saldırısına Uğramak

Neyi neden yaptığını anlamak ardından da bunu hem kabullenmeye çalışmak hem sindirmeye çalışmak hem de iyileşmeye başlama süreci.

Hep Aynı Süreçler Silsilesi

Nerde benim hata yaptığımı görmek ve yukarıdaki sürecin bir benzerine bunun için de girmek.

Kalbin ağırlığı,aklın yol göstericiliği,gelgitlerin eşiğinde olmak sürekli ve yukarıdaki sürecin bir benzer durumuna bunun için de girmek.

Denge kurmaya çalışmak,aklım ve kalbimle,içimdeki gerçek ve onun bana yaşatmaya çalıştığı yapay gerçekle ve dünyanın şu anki gerçekleriyle ve bireysel oalrak kendi hayatımın gerçekleriyle çatışma yaşamak doğruyu gerekli olanı kestirememek,anlayamamak ve yukarıdaki sürecin bir benzerine bunun için de girmek.

Çok ağlamak,içinden bir şeyleri söke söke bir yerlere akıtmak,bir gün iyi bir gün kötü hissetmek ama hiç bir gün kendin olamamak kendine hala ulaşamama hissiyatı yukarıdaki sürecin bir benzerine bunun için de girmek.

Bir çok duyguyu baştan işlemek veya baştan inşa etmek,belki de olamadığın kendin olmak için elindeki o enkazın altından sağlam senin olan gerçekten sana ait olduklarını bile anlayamadığın,tanımaya çalıştığın parçaları toplayıp yeni seni inşa etmeye çalışmak ve yukarıdaki sürecin bir benzerine bunun için de girmek.

Kocaman bir BİLMİYORUM ile yüzleşmek,kocaman bir TANIMIYORUM ile tanışmak ve yaşamak,yıllarca.

Kendini bilmemek kendini tanımamak.

Tahribatın hangi boyutlarda olduğunu dahi kestirememek tahmin bile edememek..tahribatı dahi net görememek..

Böyle bir istismar bir yıkım bir zarar verir narsist..seni senden alır,seni sana unutturur,onun inandıkları onun sözleri onun düşünceleri dahi sana akıtılır/aktarılır.

Bir ruh gibi olursun..ruhtan da öte..

Çünkü ruh güzeldir özel ve özgündür sende bunu da bırakmaz..

Boş havada asılı duran bir silüete dönüşürsün..

Varsın ama boşsun,kalbin var ama hissetmiyor,uyuşmuş oluyor.

Aklın var ama iraden çalışmıyor,işlevini kaybetmiş oluyor.

Karar veremiyorsun,her kararını sorguluyor ve sonunda yorgun bitap hissedip geri adım atıyorsun..

Onun sana verdiği yağay gerçeği zorlukları ve sıkıntılarıyla beraber taşımaya alıştığın için kabulleniyorsun bir kez daha ve böylece biraz daha ölüyorsun.

Ölüyorsun.

Allah'ın sana bahşettiği o güzelim sabahlarda uyanınca,gayesiz,renksiz,hevessiz kalkıyorsun yataktan,çıkabilirsen tabi.

Ama çıkıyorsun çünkü narsist o kadar çok yük ve sorumluluk yığkmış oluyor ki sırtına mutlaka o yükün sırtına bir semer gibi giyinip taşımak zorudna kalıyorsun.

Ne gönlünce üzülebiliyor ne de yoruldum bu kadar yeter azıcık dinleneyim bir nefesleneyim diyebiliyorsun.

7/24 yaz kış böyle..

Sosyal anlamda da tahribatı ağırdır narsistin,çevrenden soyutlanıyorsun yetmiyor kendi çocuklarından bile soyutlanabiliyorsun.

O kadar çok koparıyor ki seni sana ait olandan bile.

Peki neden izin verdim bu kadarına,neden müsaade ettim?..

Çünkü zaman zaman o kadar samimi ve yardımsever ve sevgi dolu oluyordu ki..

Büyük büyük sözler verip yaramı sarabileceğine inandırıyordu..

''Hallederim!'' diyordu..''Ben yaparım yapıyorum rahatla üzülme sal canını!'' diyordu..ve yapıyor gibiydi,ama yalandı yapaydı tam değildi hiç bir şeyi..değildi..