Narsisten SonraKimsenin Değil,Benim

Günlerden Pazartesi..

Okullar bayram tatilinde,işyeri kapalı,izinli gibi olduğum bir gün.

Mart ayının son günü..dışarıda yağmur yağıyor,ilkbaharımsı.

Geceden soba yanmaya devam ettiği için odunlukta var olan odumları da yakarak sabaha bir yakımlık bırakmıştım..

Uyandığımda yaktım,odunlukta odun kalmadığı için arabanın bagajından bir kucak odun alıp üç katı çıktım,yorucuydu..neden böyle ki diye merak eden olursa hemen söyleyeyim..

Narsistle yaşayanın dengesi düzeni olmaz,çözümler anlık,son dakikalık veya tedbirsizlik doludur,şimdilik bu kadar..

Evde kahve azdı,dışarıdan söyledim.

Bir kahve iki küçük çakmak bir kaç tane de mini kruvasan.İki tanesini teyzeye verdim..

Yağmur yağmaya devam ediyor çamaşır makinem sesli bir şekilde çalışıyor,dile getirmekten korksam da bu hali hal değil,neyse..

Mutfak tezgahı bulaşık dolu ama her biri tabağı bardağı süzgeci kaşığı severek aldıklarımdan,o dağınıklığı da seviyorum çünkü benim..hızlıca toparlanabilecek bir durum olduğu için canımı sıkmıyor.

Saçlarım dağınık fönsüz kabarık,bu da sorun değil birazcık saç jölesi ve spreyi ile hatta bir parça su ile toparlanabilecek bir durum ve tabi ki benim.

Kızlarım uyuyor..kahveyi getiren adam da ''uyuyan birileri mi var?''diye sordu fısıltılı konuştuğumu duyunca..

''Evet,kızlarım uyuyor''..cevabını verdiğimde bu kızlarımın huzurlu bir şekidle uyuduğunu bilmek mutluluk hissetirdi çünkü onlar da,benim..

Çamaşır sepetinde dürülmeyi bekleyen çamaşırlarım var,makinedekiler asılmayı ve iş yerinden getirdiğim el silme bezleri de yıkanmayı ama hiç biri sorun değil çünkü benim..

Çomak sokan yok,müdahale eden yok,bu güzel sessizliği evin bu uykulu azıcık havasız ama sıcak çokça dağınık ama samimi atmosferini kapıyı düşücesizce çarpan,asla alçak sesle konuşmayı beceremeyen,telefon görüşmelerini dahi saat veya vakit farketmeksizin yüksek sesle gerçekleştiren birisi yok..

İçinde şu anda bulunduğum durum,zorluklarına rağmen kimsenin değil,benim..

Bu da hiç mi hiç küçük bişey değil..