Bir kaç parça kıyafet koydum içine,devamı da yarına kaldı.
Odadaki odun sobasını da çıkartıp yatağın yerini değiştirdim,perdeleri indirdim,yeni aldığım eşyaları içeren kocaman poşeti de sandalyeme koydum.
Banyodan bir kaç kozmetik eşya alıp kapıyı kitleyip çıktım.
Artık oğlumun odasında kalacağım.
Kızlarıma daha yakın.
Belki sabah ikisinden biri gelip yanıma sokulur,belki de sesleri ile uyanırım.
Bir kaç yıl olmuştur bu şekilde uyanmayalı.
''Aile'' tadında anlar gitgide azalmaya başlamıştı çünkü..
Çok gerçek oldukların ısandığım ''aile anları''..ne kadar yanılmışım..
Bugün bir şeyler fark ettim yine,her gün yeni bir şey fark ediyorum nedense..
Hikayeyi baştan alıp anlatamadım hala,parça parça kopuyor içimden nedense..şimdilik detaylar ve gelişmeleri aktaracağım..nasıl içimden geliyorsa öyle yani.
Zihnimin dağınıklığı hala devam ediyor diyemem ama bu durumu baştan sona anlatmam asla mümkün değil.
Bunca zamanı nasıl hazmedeceğim bilmiyorum,bunca yalan zamanı.
Oğlumun odasındayım,duvarlarda uçak resimleri,raflarında maket arabalar,Harry Potter asası,ona hediye ettikleri bir pipo ve maket uçaklar..
Odanın içerisinde bana ait bir tek küçük bir dolap,iş yerinden bir mum bir de bilgisayarım.
Masanın üzerinde magnezyum kompleksi,antidepresanım bir de kahve ile sigaralarım var.
Ve içi dopdolu ama duyguları üst üste yığılmış buna rağmen oldukça sakin ve huzurlu ben varım.
Geleceği göremiyorum belki ama kızlarımın nefeslerini işitiyorum.
Sobanın yanına kıvrılıp uyuyan kedimi görebiliyorum.
artık onlarla ne kadar vakit geçirdiğime dair endişelerim yüksek oranda azaldı.
Aynı yerde olduğumuz için gün boyunca şakalaşabiliyor sarılabiliyoruz.
Kızlarıma bile hasret bırakılışım ne kadar garip değil mi?..
Ne kadar kopartılmışım..
0 Comments