Son İmza

İçimdeki ateş söndü sanki,son közeler de yavaş yavaş kayboldu..

İmzayı attıktan sonra daha çok fark edildi,yokmuş gibi oluşu.

Ne denliy çoktu yokluğu.

Böyle işte..

Yirmiyedi yıllık bir evlilik,iki kez evlendiğim bir insan..ve elimdeyken kalem tam atmak üzereyken son imzayı o devri kapatmanın baltası sırtıma indi..gözyaşlarım istemsiz akmaya başladı ,ielim gitmedi,atamayacak gibi olmadım ama atmanın da çok yeridne olabileceğini içimde birç ok şeyin sonunu mühürleyeceğini hatta iyi hissettireceğini biliyordum..

Kalem elimde,masaya hafif bükülmüş bir bel,gözlerimde yaiilk sayfalara imzamı attım,devamında duraksadım nefeslendim gözlerimi kapattım,imzamı atacağım yerde onun değil avukatının imzasını görmek bile bir yalnızlık bir terk edilmişlik bir tek başına hallet mesajı gibiydi..her zamanki gibi..

Tek başına hallet..

Halledildi işte..

Derin bir nefes daha içimde boğulan ağlayışım gözümden akan yaşım ofistekilerin duraksaması ve kimbilir belki de bana bakışları eşliğinde attım imzayı..

Noter:İstemiyordunuz galiba? diye yönelttiği soru..

İstemiyordum elbette..

Bu şekilde sonuçlansın istemiyordum bu kadar inanmak istemiyordum kendimi bu denli unutmak kaybetmek ona teslim etmek kumdan kaleler inşa etmek sayısız düzen kurmak onları ev yuva yapmak emek vermek inanmak can havliyle her seferinde çareler bulmak destek olmak..kendimi bu kadar sıfırlamak elbette istemiyordum ama en çok gücüme giden..

Çocuklarıma böyle bir baba seçmeyi asla ama asla istemiyordum..

Ama seçmiş olsun ve son imzayı atarak bu devri kapattım..