Modern Trajedi

Günler sayfa sayfa geçiyor,aralarında parmaklarım,aralarında bazen yumuşak bazen sert bir rüzgar esintisi..

Kıştı yaz oldu,aşktı yara oldu,bir insana atfedilen bir çok sıfat ve vasıf boom,balon oldu,patladı..

Yokmuşcasına,geride yokmuşcasılık bırakabilir mi bir insan..

Bu ailenin ana karakterlerinden birinin bu denli silik bu denli yüzyesel oluşunu nasıl kabul edebilir ki mantık kalp ve ruh..

Yokmuş işte..

Ne evde ona ait bir iz ne onun kazıdığı bir çizgi ne de içimizde yol açmış bir alışkanlık var..

Hani nerdeydin sen peki..ne şekilde nasıl hayatımızdaydın ki..

Yokmuşsun işte..

Bu acı bişey değil mi ya,en azından garipsenebilecek bişey değil mi?

Duygu bakımından bir boşluk bırakan insan boşluğuyla anılabilir mi yani boş olan bir şey nasıl bu kadar acı verebilir ki ailesine..?

M,lyonalrca andan bahsediyorum milyonalrca bakış dokunuş mimik,trlüyonlarca kelime ve cümleler..

Günaydınlar iyi geceler seni seviyorumlardan bahsediyorum..

Kalbimi istesen vermeler,herşeyin olurum demelerden doğumun nasıl bir şey olduğunu gözlerimle görünce sana daha fazla saygı duydum kadının anne olmanın ne demek olduğunu anladım demeler..

Tüm bu sözlerin karşıtı sevginin coşması olmalıyken sendeki kolayca gidebilmeyi,terk edebilmeyi bir değil birden fazla senin olan sana kan ve can bağıyla bağlı olan insanı kendinden kesmek oldu..

Nasıl böylesine alçaltır azaltır ve sıfırlar ki kendini bir insan..

İnsan mıydı o insan..

var mıydı yok muydu,var olmaya çalışıp da olamadı mı yoksa yok olmak için mi bu kadar çok var olmak için emek verdi..

Başarısız olmak için miydi herşey?..

Trajedi..hem de modern.