Büyüklerin, âlimlerin, kendini okumuş, dünyasında uzun uzun dolaşmış insanların sözleri… Neden bu denli derin ve etkileyicidir?
Teknoloji ve bilgi çağında bizler, onların henüz erişemediği bir dünyada yaşıyor olmamıza rağmen, ışık gibi sözleri nasıl dile getirebilmişlerdir?
Ve hâlâ merak ederim: Günümüzde, içindeki cevherleri fark eden, onları değerlendirip insanlığa ve topluma katkı sunmak için bu yolu seçen kaç insan vardır? Kimlerdir ve nerededirler?
Ne ile beslenirler, hem zihinsel hem ruhsal? Neye değer verirler? Hızın, popülerliğin ve dünyanın gürültüsünün arasında kendilerini nasıl korurlar?
Hep inanmışımdır: Kişi ne ile besleniyorsa, onun çiçeğini açar.
Peki, çevremde böyle insanlar var mıdır? Onları nasıl bulabilirim? Yanlarına gidip, içlerindeki deryadan birkaç damla ile kendi ruhumu ve zihnimi nasıl sulayabilirim?
Yaşın önemi yoktur. Herkes, bazen yol ayrımlarında bir bilgiye, bir öğüte ihtiyaç duyar. Hepimiz bunu biliriz.
Belki de asıl yol, başkalarının ışığını aramak değil, kendi içimizdeki ışığı fark etmek ve ona hayat vermektir.
Ya da belki de, alim, alim olduğunu bilmeyendir belki de.
Alim, belki de kendisine olan saygısı ve topluma olan duyarlılığı sayesinde yavaş yavaş şekilleniyor olabilir.
Yani demek istediğim şu: Daha dikkatli, daha özenli, daha temiz yaşadıkça…
Acaba, yavaş yavaş farkındalıkla genişleyen kasemizi doldururken, o çok aranan alim veya bilge kişi biz kendimiz olabilir miyiz?
3 Comments
Ölene kadar öğrenme bitmiyor bu yüzden galiba öğrendiklerini nazikçe karşı tarafa sunan kişidir belki de Âlim.. :)
YanıtlaSilMerak biterse ruh da yaşlanmaya başlar diye bir söz duymuştum evet bence de ölene kadar öğrenmek bitmemeli :)
SilGerçek alimler kendilerinin alim olduğunu söylemezler bence. Çünkü ne kadar çok bilirsen o kadar cahilliğini fark ediyorsun.
YanıtlaSilOnların veciz sözleri hoşumuza gidiyor. Aslında onlar söylemediler. Yaşadıklarını anlattılar. Biz bir şey yaşamıyoruz ki, bahsedelim.