Panzehir

Vazgeçmek..

Elimde tutuğum,içilmek üzere bekleyen güçlü bir panzehir şişesi.

Vazgeçmek..

İdama gönderilen bir mahkum gibi hissetmek gibi.

Vazgeçmek..

Kendini seçmekle ilgili kararla gözgöze gelmek gibi.

İyileşeceksin oysa,biliyorsun.

O panzehirin içindeki zehiri atmak için tek çare olduğunu bilmek,bildiğin halde onu içmeyi göze alamamak gibi..

Vazgeçmek..içinden bir çok şeyi bırakıp uzaklara gitmek gibi ama bıraktıklarının daima içinde bir şekilde bir formda var olacaklarını bile bile yine kendi içinle içindekilerle yaşamayı kabullenmek gibi..

Ceset kaldırmak gibi..

O ceseti kaldırıp o cesetle bir ömür boyu yaşamaya imza atmak gibi..

Vazgeçmek..

İpe asılacak olan şeyin şifan olacağını bilmek ve o ipi boynuna geçirememek gibi..

Vicdanın,sevginin,emeklerinin,zamanın,sabrın ve merhametinin önünde onurlu bir şekilde dikilip;

Bakın..Bakın!..

-Kalbimin katledildiği yer yine kalbimin içiydi,savunmasını itirafa dönüştürmek gibi..

İçilesi gibi değil,yutulası gibi değil..

Değil..değil..ama mecburi..ama gerekli..

Vazgeçmek..kökleri elinle avuçlarının yaralanacağını bile bile sökmek gibi..

Vazgeçmek..kendini hem ipten almak hem de başka bir ceseti oraya koymak gibi..

Her halükardâ..

Vazgeçmek bir ölü elde etmek gibi..

Sonu şifa aydınlık kurtuluş olsa da istemeye istemeye ceseti ipe asmak ve her ikisini de birden ateşe vermek gibi...